دل...تادل

هی پرسه زد کنار خیابان سگی که هار –

اصلاً نبود توی دل گربه ها قرار-

این شد که یکشبه از مرز هرچه زن بپری

تا آسمان کال همان مرد بی/بخار-

انگار روی شیشه ی ذهنت نشسته است

اینجا چقدر سهم شما می شود بهار-

آمد که بشکند یخ دستان مرده را

هی غسل می کرد و کفن کرد و یک مزار

آماده بود تا که بخوابد بیاد/ من

بودم و تو بودی و هوهو هوهو قطار

حالا هنوز بعد همان زن که مرد بود

از من تو و قطار همین مانده دود دود!

زن مرد بود پینه ی دستش نوشته است

حالا به چشم مردم ده او فرشته است

او با دو تا 3 تا قد و نیم قد بدون مرد

حتی تمام پنجره ها را تمیز کرد

سال 1300 و هشتاد، شمع کور

بر سنگ قبر مرمری اش آه بیشمار

صد فاتحه برای تمام پرنده ها

با دستخط زشت کلاغی که قارقار

می کرد و می گذشت نوشتیم و بَر شدیم

100،10،1و هزار و دویست و چهار بار

+ نوشته شده در سه شنبه هفدهم مهر 1386ساعت 11:14
توسط ( شرجی ) موضوع: |

deltadelejonoob